Model Panoramy Społecznej (PS) opracowany przez holenderskiego psychologa społecznego dr Lucasa Derksa daje wgląd w ukryty świat obrazowania społecznego, które kieruje naszym życiem. Nieświadomy charakter społecznych procesów poznawczych wymaga szczególnych technik, które umożliwiłyby dostęp do tego jak myślimy o sobie samych oraz o innych. Jak tylko dowiemy się jak osiągnąć ten poziom wiedzy, będziemy  w stanie szybko i sprawnie pomóc ludziom w odnalezieniu ich miejsca w dzisiejszym świecie. W ten sposób każdy będzie w stanie przejąć kontrolę nad własnym życiem z punktu widzenia relacji społecznych. Relacjom z ludźmi można łatwo nadać zorganizowany charakter oraz strukturę.
Konflikty znikają równolegle ze wzrostem naszych wpływów. Ograniczenia społeczne, które są wynikiem wychowania we wczesnym dzieciństwie, zostają usunięte za pomocą narzędzi PS. Dlatego jeśli nienawidzisz swojego aroganckiego szefa, jesteś nieśmiały/a w wielu sytuacjach, twoje intymne relacje są zbyt skomplikowane, masz wątpliwości co do swojej tożsamości oraz roli - warto nabyć podstawowy zestaw narzędzi Panoramy Społecznej.

Te praktyczne warszaty weekendowe i jednodniowe z Ewą, która szkoliła się u dr Lucasa Derks’a, autora metody, są dla tych, którzy chcą się dowiedzieć m.in.:

·           Jak wygląda Twoja własna panorama społeczna i jak ją zmieniać, żeby żyło Ci się coraz lepiej, zdrowiej i radośniej,
·           Jak zwiększyć i wzmocnić swoją wiarę w siebie, jak ponieść swoje poczucie własnej wartości,
·           Jak poczuć się wreszcie w pełni sobą, właściwą osobą na właściwym miejscu,
·           Jak ludzie kreują wizerunek własny i jak go zmieniać,
·           Od czego zależą nasze uczucia względem innych osób,
·           Jak powstaje i jak zmieniać zjawisko nieśmiałości i nadmiernej uległości wobec autorytetów
·           Jak uodpornić się na negatywny wpływ tzw. "autorytetów" (szef(owa), dominujących członkowie rodziny, osób przy których czujesz się niepewnie...)
·           Jak uporządkować relacje w swojej rodzinie,
·           ...oraz jak dzięki prostym zmianom wpływać na swoje samopoczucie i reakcje emocjonalne w domu, w  pracy i w środowisku….
Dzięki uczestnictwu w tym szkoleniu poznasz proste, eleganckie i co najważniejsze - efektywne metody dokonywania zmian w panoramie społecznej Twojej i innych osób.
Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji zanim zamówisz swoje miejsce - zadzwoń proszę do mnie 0602 600 000. Ewa Foley

Zapisy i informacje:  ISI tel: 022/ 834 6589, 834 1706, 0606 885555
e-mail: foley@foley.com.pl , http://www.foley.com.pl

Dr Lucas Derks, holenderski psycholog autor metody, www.socialpanorama.com tak mówi o przełomie w społecznych naukach stosowanych:
„Od wczesnego dzieciństwa moją specjalnością było fantazjowanie, pogrążanie się w marzeniach, oglądanie obrazków w oku mego umysłu”, mówi pięćdziesięciopięcioletni Derks. „W szkole byłem marzycielem. Gdy mówił nauczyciel, zawsze traciłem rachubę. Świetnie mi jednak szło w geometrii, geografii i rysowaniu. Poszedłem więc w końcu do szkoły sztuk pięknych. Zostałem grafikiem. Po jakimś czasie malowałem głównie ludzi na tle krajobrazu, a także sprzedawałem swoje dzieła. Życie zawodowego artysty uważałem jednak za zbyt samotne, takie, gdzie człowiek jest bardzo zależny od dziennikarzy tudzież właścicieli galerii. Chciałem raczej robić coś bardziej intelektualnie ambitnego, więc w wieku dwudziestu sześciu lat przeszedłem na psychologię. Na uniwersytecie psychologia społeczna stała się moim konikiem. W 1977 roku przeczytałem pierwszą książkę autorstwa Bandlera i Grindera: twórców późniejszego NLP, zatytułowaną The Structure of Magic Tom 1 . To jeszcze bardziej zmieniło moje życie. NLP było dla mnie psychologią science fiction. Chciałem robić właśnie to”.
Lucas wyjaśnia, jak był jednym z nielicznych ludzi w Holandii, którzy wiedzieli o NLP i dzięki temu z łatwością mógł zacząć nauczać tej metody. Od 1983 roku był trenerem NLP.
Panorama Społeczna wzięła się z badania Derksa nad nieświadomym poznaniem społecznym:
W jaki sposób ludzie postrzegają i doświadczają innych i samych siebie poniżej progu świadomości. Głównym pytaniem było:
Jaka jest struktura lub mapa świata społecznego? Czy istnieje plan, który my, społeczeństwo, używamy, aby móc odnaleźć swoją drogę pośród ludzi? Wydawało się, że owa mapa jest konstrukcją w mentalnej przestrzeni; nieświadomym krajobrazem obrazów ludzi umiejscowionych wokół własnego ja.
„Aby wpaść na coś takiego, jak model Panoramy Społecznej, musisz być niezwykłym wzrokowcem”- mówi dalej Lucas Derks. Model ów zajmuje się wizerunkami ludzi. Ma charakter trójwymiarowy. Trzeba być w stanie manipulować przedmiotami i ludźmi w przestrzeni trójwymiarowej”.
„Kiedy ludzie mówią o skomplikowanych relacjach, mogą szybko wprawić słuchacza w osłupienie; ponieważ zazwyczaj nie jest to proste, a zagmatwane”. Lucas wyjaśnia cel swojego modelu: „Ludzie wyrażają siebie, używając mnóstwa słów, które są sprzeczne oraz wyrażone w urywanych zdaniach. Konkluzja: Na poziomie werbalnym niezwykle trudno jest porozumieć się na temat trudności dotyczących relacji. Jeśli jednak uważasz te same problemy jako mentalne obrazy, rzeczy stają się o wiele prostsze. „Jeden obraz może powiedzieć tysiąc słów”. Zasadniczą wartością modelu społecznej panoramy jest to, że upraszcza ona pracę trenerów oraz terapeutów. Teraz musisz jedynie wiedzieć, GDZIE w mentalnej przestrzeni znajduje się umieszczone wyobrażenie osoby w stosunku do umiejscowienia ja. Gdy już się dowiesz, zdiagnozowanie problemu, a tym samym znalezienie skutecznej zmoany, jest często dość łatwe”.
Dzięki Panoramie Społecznej możliwe jest poradzenie sobie z bardzo skomplikowanymi problemami w relacjach. Człowiek jest w stanie je opanować. Korzystając ze struktury, którą proponuje model panoramy społecznej, klientowi udziela się pomocy w znalezieniu własnego rozwiązania.

Wiele osób zadaje Derksowi następujące pytanie: W jaki sposób ta praca wiąże się z terapią konstelacji rodzinnych? Derks odpowiada:
„Są związane w takim sensie, że terapia konstelacji rodzinnej fizycznie przemieszcza ludzi wokół, w przestrzeni. Uważam, że aby zadziałało, delikwent musi to przełożyć na swoją wewnętrzną Panoramę Społeczną. Reprezentanci sprawiają, że terapia jest bardziej dramatyczna i zaskakująca. Potrzebujesz jednak grupy ludzi i musisz wierzyć, że reprezentanci i terapeuta są wiarygodni.
Gdy pracujemy z klientem indywidualnie, Panorama Społeczna jest bardziej praktyczna, ponieważ można przeanalizować rezultat, a bierze się on w 99% od klienta. Terapeuta ufa nieświadomym, społecznym umiejętnościom zainteresowanej osoby. Na koniec więc delikwent widzi efekt nie tyle jako część zewnętrznego wkładu ze strony terapeuty, lecz jako pochodzący z jego umiejętności. Warsztaty konstelacji rodzinnej są niezwykle spektakularne, duchowe i często emocjonalne, a to sprawia, że cieszą się dużą popularnością.”
Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat Panorama Społeczna przekształciła się z wiedzy dostępnej niewielkiej grupce ludzi, którzy wiedzieli o ukrytym świecie społecznej metaforyki, w potężne narzędzie wykorzystywane przez wielu profesjonalistów w dziedzinie coachingu, terapii i doradztwa w zarządzaniu.
Przed warsztatem polecam przeczytanie ksiązki: Lucas Derks ”Social Panoramas” (Crown House Publishing). W Polsce książka ta wyszła pt „Techniki NLP w tworzeniu dobrych związków z ludźmi”  nakładem GWP www.gwp.pl. Prosimy o przyniesienie swojego egzemplarza na szkolenie.
Techniki NLP w tworzeniu dobrych związków z ludźmi

Fragment książki dr Lucasa Derks’a „Techniki NLP w tworzeniu dobrych związków z ludźmi”  
(Wyd. GWP www.gwp.pl)
TO TYLKO OBRAZY LUDZI
Nawet gdy się kochamy, trzymamy w ramionach właściwie tylko wizualny, słuchowy, kinestetyczny, węchowy i smakowy obraz drugiego człowieka, który powstaje w naszej wyobraźni. To, co nazywamy miłością, jest – jak widać – lekką aktywnością neuronów w mózgu, większość ludzi w ogóle nie odczuwa miłości, zanim w ich mózgu nie pojawią się odpowiednie obrazy. Gdy właściwe sceny zadomowią się już w ich głowach, potrafią oni obdarzać silnym uczuciem nawet osoby znajdujące się na drugiej półkuli ziemskiej. Jesteśmy w stanie wielbić nawet nigdy nie spotkane gwiazdy rockowe czy zupełnie wirtualne postacie, tworząc ich odpowiednie obrazy, czego najlepszym dowodem są miliony nastolatek.
Właśnie udało mi się wprowadzić główną zasadę NLP w rozważania o miłości. Zdaję sobie sprawę, że nie w każdym czytelniku wzbudzi ona romantyczne uczucia, jednakże zakładam, że mentalne wyobrażenie osoby zasadniczo różni się od realnego człowieka z krwi i kości – tak jak podróż palcem po mapie jest jednak czymś innym niż jazda prawdziwym samochodem. I mimo wszystko właściwie nie wiemy  o innym człowieku więcej, niż tyle, ile wiemy dzięki obrazom stworzonym w naszej wyobraźni. Jedyne, co jest nam znane, to właśnie owe społeczne wyobrażenia.
Dla kogoś, kto z racji zawodu zajmuje się zagadnieniami społeczno-psychologicznymi, taki właśnie punkt widzenia jest całkowicie uzasadniony. Wskazuje nam drogę do celu, gdyż uczy, jak wpłynąć na społeczne przekonania innych osób – co jest bądź co bądź bardzo istotną zmianą. Zastanówmy się tylko, jak trudno jest zmienić niesympatycznego gbura  w miłego człowieka. Natomiast stosunkowo łatwo przychodzi nam przeobrażenie brzydkiego obrazu w scenę przyjemniejszą.
Oczywiście wcale nie przeczę, że istnieją ludzie mili i mniej mili. Twierdzę tylko, że mamy dużą swobodę wyboru w momencie, gdy chcemy zrozumieć innych i wczuć się w nich.
Tragicznym przykładem jest  Ann, moja pacjentka, poniżana, zdradzana, maltretowana i gwałcona, i mimo to kochająca człowieka odpowiedzialnego za to wszystko. Każdy stara się ją przekonać, że jej mężczyzna jest potworem, a ona ciągle go kocha… Ani bicie, ani ból czy awantury do dziś nie zdołały przyćmić wyidealizowanego przez nią obrazu męża. Najzwyczajniej w świecie Ann postanowiła widzieć w nim anioła.
Zmiana wyobrażenia o ludziach jest jednym z głównych zadań osób praktykujących NLP. I bynajmniej nie robią one tego po to, aby wyśmiać innych, czy udawać, że świat jest lepszy niż w rzeczywistości. Nie, najważniejszym powodem zmiany wyobrażeń jest fakt, że ludzkość się niemi posługuje, aby rządzić światem, aby go rozbudowywać albo zniszczyć. Lwia część naszego fizycznego otoczenia powstaje w naszych wyobrażeniach, a w jeszcze większym stopniu dotyczy to sfery społecznej. Zmiana obrazów jest więc bardzo skutecznym środkiem na przeobrażenie rzeczywistości.
NLP w dużym stopniu wpłynęło na moje własne życie, od kiedy w 1977 roku przeczytałem książkę Struktura magii I ( The structure of magic 1) Richarda Bandlera i Johna Gryndera. Ponadto byłem świadkiem, jak programowanie stało się nurtem wręcz międzynarodowym i dlatego nie dziwi mnie, że w Holandii, gdzie mieszkam i pracuję, jest pewnie najwięcej na świecie instytutów i fachowców posługujących się tą metodą.
Wśród całego zamieszania słyszy się ciągle to samo pytanie: Czy istnieje jakaś technika NLP nadająca się do pracy w systemach społecznych? Ja twierdzę, że tak – jest to panorama społeczna. Mam nadzieję, że ta idea się Państwu spodoba.
PIERWSZE SPOJRZENIE NA PANORAMĘ SPOŁECZNĄ
Jak mówią Amerykanie, thing big, drogi Czytelniku, czyli raz pomyśl globalnie: pomyśl o wszystkich ludziach żyjących na świecie, o całej ludzkości. Przez chwilę i z zamkniętymi oczami…
Teraz z powrotem otwórz oczy i pomyśl o kimś, kogo kochasz. I na chwilę znów je zamknij…
Halo, tu jestem.
Ta książka ma nauczyć Cię właśnie tego, co przed chwilą zrobiliśmy – czyli myślenia o ludziach. To szeroko zakrojony projekt, o innych ludziach możemy bowiem myśleć na różne sposoby. Nazwijmy to nauką doświadczeń społecznych albo psychologią społeczną widzianą przez pryzmat NLP, którą kilka lat temu nazwałem właśnie panoramą społeczną.
Teoria panoramy społecznej narodziła się po piętnastu latach klinicznych doświadczeń z NLP. Wszystko zaczęło się, gdy odkryłem, że na autorytety ludzie reagują zawsze w ten sam specyficzny sposób, czyli podchodzą do nich z ogromnym szacunkiem. Oznacza to, że odbierają autorytet wizualnie, zawsze na poziomie oczu. I zwróciłem uwagę, że moi pacjenci byli w stanie uwolnić się od stojących im na przeszkodzie autorytarnych figur, przesuwając ich obrazy w dół. Na przykład propozycja „przesuń obraz swojego szefa po prostu 30 cm w dół” okazała się zadziwiająco efektywna, gdy chodzi o przezwyciężenie zbyt uniżonego nastawienie do niego.
Proszę, od razu spróbuj sam i pomyśl o kimś, kto cię onieśmiela. Znasz kogoś takiego? Jeśli tak, to spróbuj oddać się przez chwilę owemu uczuciu onieśmielenia. Powoli, masz czas….
A teraz przyjrzyj się tej osobie dokładniej, po czym przesuń jej obraz o 25 cm w dół.
Co się stało z twoim uczuciem onieśmielenia?
Powyższe ćwiczenie traktujemy w tej książce bardzo poważnie. Właśnie zmieniliśmy nasz wewnętrzny obraz tej osoby. Dlaczego ten obraz był albo, przeciwnie, nie był w stanie nas onieśmielić, dokładnie zbadamy na następnych stronach. Tego rodzaju eksperymenty naprowadziły mnie na ślad panoramy społecznej.
Kiedy zauważyłem, że podobne przemiany są możliwe nie tylko w odniesieniu do autorytetów, ale także do innych zjawisk społecznych, takich jak wiara, szczerość, miłość, władza i tak dalej, doszedłem do wniosku, że miejsce, w którym odbieramy obrazy społeczne, ma największe znaczenie dla naszych doświadczeń społecznych.
I tak narodziła się idea panoramy społecznej.
Na panoramę społeczną człowieka składają się wszystkie mentalne reprezentacje znajdujące się na mapie społecznego świata. Zazwyczaj odbieramy je w pewnym sensie jako panoramę krajobrazu, w którego centrum stoimy my, stanowiąc punkt odniesienia. Wokół naszej osoby postawiane są obrazy pojedynczych ludzi i całych grup odgrywających rolę w naszym życiu. Do niektórych podchodzimy z dużym szacunkiem, inne znajdują się na równi z nami, jeszcze inne plasują się nieco poniżej. Odległość, wielkość, kolor i wyrazistość tych społecznych reprezentacji są zmienne.
„Lucas -  mógłby ktoś powiedzieć – twoja teoria brzmi niezmiernie elegancko, ale do diabła, nie widzę ani śladu obrazu. Za mało się starałem, czy co?!”
U większości ludzi społeczne obrazy są ukryte w głębi przeżyć i doświadczeń i działają raczej w nieświadomości. Jeśli ludzie ci w ogóle coś widzą, to zazwyczaj niewyraźnie i jakby prze mgłę, przynajmniej na początku. Jeśli mimo wszystko starają się dzięki „ wysiłkowi umysłu”, lepiej dostrzec te obrazy, stają się one tylko jeszcze bardziej zamazane. Z drugiej strony prawie wszyscy odczuwają silne emocje, gdy tylko w ich społecznych reprezentacjach zaczynają następować zmiany. I właśnie ta bezpośredniość emocjonalnych zmian w związku ze zmianą położenia obrazów społecznych jest najbardziej przekonującym dowodem istnienia panoramy społecznej. Możemy spróbować od razu.
Przywołaj obraz ukochanego człowieka. Zamknij oczy, aby lepiej się skoncentrować. Jeśli jakość przywołanego obrazu Cię nie zadowala albo jeśli w ogóle nie jesteś w stanie wyobrazić sobie tej osoby, udajmy po prostu, że coś widzisz.
Teraz oznacz miejsce, w którym owa ukochana osoba znajduje się w stosunku do ciebie. W ostateczności ,można to ocenić w przybliżeniu.
A teraz pomyśl o kimś, z kim wiążą nas zupełnie luźne kontakty – o sąsiedzie, sprzedawcy ze sklepu na rogu czy mało znanym koledze z pracy -  i ustaw tę osobę w myślach dokładnie w tym miejscu, w którym przedtem znajdowała się ukochany człowiek. Co się dzieje?
Gdy ja robię ten sam eksperyment, nie mogę powiedzieć, żebym był zachwycony wyobrażeniem obcej osoby w tak prywatnym miejscu, ale spotkałem ludzi, którym taka perspektywa się podobała
Niezależnie od tego, czy eksperyment ci się udał, czy nie, na następnych stronach zademonstruję metody działania  takich właśnie szybkich, nieokreślonych i płynnych mentalnych procesów wyznaczających nasze postępowanie społeczne. Zwróćmy jednak uwagę na fakt, że większość ludzi tak umiejętnie potrafi manipulować wewnętrznymi obrazami innych, że robi to już odruchowo i zupełnie nie zdaje sobie z tego sprawy. I to dlatego całe pokolenia psychologów społecznych w ogóle nie dostrzegły tego zjawiska. Jak już wspominałem, potrzeba było długich lat poznawania NLP, żeby możliwe było odkryci tych  wzorów zachowania.
W jakim celu możemy posłużyć się panoramą społeczną?
Miłość i autorytet nie są oczywiście jedynymi efektami reprezentacji społecznej. Także nienawiść, respekt, konflikty, rasizm czy władza, żeby wymienić tylko kilka, wywodzą się z obrazów społecznych. Jeśli mu – bądź też nasi pacjenci -  mamy do czynienia z podobnymi odczuciami, to posłużenie się jedną z technik przedstawionych w tej książce może okazać się bardzo pomocne.
Każda problematyczna postawa społeczna zmieni się, gdy tylko w odpowiedni sposób poprzesuwamy właściwe elementy w panoramie społecznej danej osoby. Jeśli w naszym miejscu pracy brakuje myślenia zespołowego, należy pamiętać, że zależy ono także od tego, jak członkowie grupy reprezentują się wzajemnie w swojej panoramie społecznej.
W stosunkach prywatnych i w rodzinie reprezentacje społeczne rozstrzygają o tym, jak ludzie się czują i w jaki sposób się do siebie odnoszą. Decydującą część naszej osobowości stanowi wewnętrzny obraz naszego domu rodzinnego. Sposób, w jaki wyobrażamy sobie naszych rodziców i najbliższych członków rodziny, wpływa na nasze życie bardziej, niż nam się wydaje.
 Także rola przywódcy w grupie zależy od pozycji, jaką ta grupa przydziela prowadzącemu w swojej rzeczywistości społecznej. Tak samo sprawa ma się z władzą polityczną. Jak szef rządu widzi siebie samego w odniesieniu do opozycji jej zwolenników? Jak odczuwa jedność we własnej partii?