8 marca były urodziny mojego jedynego syna Macieja a ... 26 marca 2010 minęła piąta rocznica Jego tragicznej śmierci. Urodziny Maćka tradycyjnie świętowaliśmy w gronie jego przyjaciół i rodzinnym ... jak co roku. W ciągu ostatnich lat zrozumiałam wiele o życiu, o śmierci, o stracie, o sile miłości; zaczełam pisać nową ksiażkę po czym doszłam do wniosku ze ten pamiętnik nie nadaje się do publikacji. Jeszcze nie. Wiem, że Duchem Maciek jest ciągle z nami - opiekuje się tymi, którzy go znali i kochali, pomaga, doradza, prowadzi i chroni. Dziękuję, ze się ze mną tymi pięknymi i wzruszającymi opowieściami dzielicie. To pomaga. Pomagają słowa otuchy i wsparcia. Nie pomagają słowa uczące mnie jak inaczej, mądrzej, lepiej przechodzić ten proces... Maciek byl na Ziemi 27 bogatych i kolorowych lat.... Dużo pisałam o nim w moich książkach i opowiadałam na moich seminariach, czasami odwiedzał mnie w trakcie zajeć. Gdy mial 21 lat postanowil pojść ze mna przez ogień - mamy piękne zdjęcie jak idziemy uśmiechnięci po rozzazonych węglach trzymając się za ręce. Często nazywałam Maciusia moim największym nauczycielem "przebranym" za syna... Gdy miał 18 lat dostałam od niego List od mojego syna, który zamieściłam w mojej pierwszej książce ZAKOCHAJ SIĘ W ŻYCIU. A potem przyszedł czas lekcji najtrudniejszej. Przyszedł nagle, niespodziewanie, bez uprzedzenia. Maciek urodził się tak jak chciał, szybko i intensywnie, żył tak jak chciał i odszedł tak jak chciał - szybko i intensywnie.